Hallo welkom op dit deel van mijn homepage
iedereen mag een stuk aan een verhaal maken en dat zet ik dan hier Het stuk moet je natuurlijk wel in mijn gastenboek schrijven hé.
en zie dat de stukken aan elkaar passen.
hier onder dat jullie moeten maken zie je alvast een verhaaltje eum verhaal.

OK hier komt het zinnetje waar jullie verder op moeten bouwen.


2 kei goeie vriendinnen waren van plan om te gaan kamperen.

dus nu is het jullie beurt

hier komt mijn verhaal dat ik zelf gemaakt heb dus:
Januari 1944
De invasie is bijna. Liza kijkt om haar heen, haar moeder en haar broertjes zijn nergens te bespeuren.
Moet mijn moeder geen afscheid nemen? Ik ga voor het eerst verder weg dan de zee en meteen al zonder ouders. En zij neemt geen afscheid. De laatste 4 jaar waren er zware. Meestal met zeer lange saaie dagen. Soms zaten we uren lang in de kelder vast om ons te beschermen tegen bommen. Het lange, bange wachten ben ik al lang moe. Papa en Ken, mijn oudere broer, zijn 3jaar geleden opgeroepen geweest om te gaan vechten aan het front. Ik zou willen dat papa en Ken gezellig bij ons thuis voor het vuur zaten te rummikubben zoals we vroeger altijd deden.
Maar nee, een of andere pipo moest zo nodig ons landje binnenvallen.
We gaan met de trein, ik en nog vele andere meisjes. De trein stopt met een luide knal. De deuren gaan piepend open op z’n traagst. We stappen in, niemand heeft echt veel bagage bij. De trein leidt ons naar Duitsland. Tijd om te genieten van het landschap en de andere meisjes te leren kennen genoeg dus. Ik ga in de laatste wagon zitten. Na lang gereden te hebben komt een soldaat onze lunch brengen. Maar er is er eentje te weinig. Ik heb geen lunch, de soldaat die de lunch kwam rondbrengen zegt dat hij er nog eentje gaat halen. Ik schat hem maar drie jaar ouder dan mij. Hij heeft een zachte diepe warme stem. Hoewel ik mede door hem geen honger meer heb en ik wil dat hij voor altijd bij mij blijft zeg ik toch ja. Zijn licht blauwe hemelse kijkers (ogen dus) kijken me aan en hij glimlacht zacht. Terwijl hij mijn eten gaat halen vraag ik mij af wat hij eigenlijk in het leger komt doen. Het kan niet vrijwillig zijn daar is hij veel te lief voor. Als hij terug is, vraag ik meteen naar zijn naam. “Lucas, mijn naam is Lucas.” Zegt hij “en die van jouw?” “Liza.” “Oh mooie naam Liza.”
Ik was altijd al tevreden geweest met mijn naam, maar zo mooi heeft hij nog nooit geklonken. De letters stroomden als watervallen over zijn lippen zo teder en zacht. Ik dacht als alle Duitsers zo waren, waren er geen problemen. “Smakelijk eten, Liza.”
Ik at mijn eten traag op. Het smaakt naar niets. Wat beter was dan ik gedacht had, want rattepis is volgens mij niet lekker.

We worden in legertrucks gehesen en naar het kamp gebracht. In elke truck zitten 2 soldaten aan de rand, Lucas zit naast mij. De andere meisjes zijn druk aan het praten over van alles wat komen gaat. Als we aan komen, worden we in groepen gedeeld. Elke groep heeft een begeleider. Ik hoop dat Lucas mijn begeleider wordt en alsof God mij hoorde werd die werkelijkheid. Lucas word onze begeleider van onze groep. We zitten met z’n tienen. Dat vind ik veel maar dat is blijkbaar normaal. We hebben geen comfortabele bedden en slapen op hooi. Er word een rolpatroon opgesteld om te douchen, onze groep mag eerst douchen, morgen dus. Om 6 uur worden naar de centrale plaats geroepen waar we eten. Iedereen gaat in een rij staan. Terwijl we staan te wachten slaat Lucas een babbeltje tegen me. Ik krijg een bord toegestopt dat vuil is dus probeer ik dat proper te maken maar dat lukt niet. Ondertussen staat de kokkin wel hevig te lachen met mij. Ze zegt: “proper krijg je ze toch nooit. Hahaha. En als je je te goed voelt om in een vuil bord te eten zul je er zelf een moeten gaan zoeken.” “Nee nee, schep maar in, alstublieft.” Havermout pap, elke dag opnieuw havermout pap. Een maand later vraag ik aan Lucas of er brieven geschreven mochten worden. Eigenlijk mag dat niet maar hij stak ze in de brieven naar zijn zus die die doorstuurden. Ik bedenk me weeral eens dat hij toch zo’n lieverd is. Zo verstrijken er maanden. Nu ben ik al aan mijn derde brief. Mijn ouders sturen me brieven via Anke. Telkens als Anke een brief moet doorsturen aan mijn ouders, vraag ik Lucas of hij Anke nogmaals wil bedanken. Nu is het al lente het is april. Ik zit hier dus al 4 maand. Ik schiet beter en beter met Lucas op hij kent mijn levensverhaal al wel, terwijl ik niets over hem weet. Ik weet alleen dat hij 19 is en Lucas d’Alfait heet, dat hij ongehuwd is en kinderloos en dat zijn zus Anke is. Meer weet ik niet
Ik ben mager en verlang naar huis. Ik verlang naar het zitten voor de haard samen met vader, moeder en mijn broers.
Zonder angst te kunnen rummikubben. Ik verlang naar het plagen van mijn broers en het zagen naar een zusje.
De invasie komt dichter en dichter. België is al bevrijd. Alleen teruggaan kan ik nog niet.
Morgen word ik 17. Waar is de tijd. Ik bid elke dag dat ik hier levend uit mag komen. Voor de rest probeer ik zo goed ik kan alle klusjes die ik moet doen te doen. Kwestie wat langer te kunnen leven. Een aantal vriendinnen heb ik in de gaskamer weten doodgaan.
Eindelijk 17. Ik heb het samen met Lucas gevierd. Hij had speciaal voor mij een broodje gespaard. En lekker dat dat was.
Elke dag word ik verliefder en verliefder op hem. Nu is het Augustus. Ik hoop dat 1945 een rustig jaar word waar iedereen terug in vrede leeft. Ik hoop ook dat zolang ik hier ben, Lucas altijd hier zal blijven.
Nauwelijks een maand later stormt Lucas onze kamer binnen en zegt dat hij een belangrijke mededeling moet doen aan iedereen van ons. Dat klinkt zeer triest. We hopen allemaal dat we niet naar de gaskamer moeten. “Ik word overgeplaatst.” mompelde hij. “Wat” riep iedereen tegelijk. “Ik word overgeplaatst.” zei hij wat luider. “ja ja, maar waarom word je overgeplaatst?” “Ik weet niet waarom, maar ik word dus overgeplaatst.” Iedereen vond Lucas aardig dus troost iedereen hem nu. “Ongeveer binnen 3 weken moet ik weg. Straks kom iemand nieuw jullie begeleiden.”
3 weken later is hij inderdaad weg. Ik houd me zolang ik kan sterk maar een dikke maand later stort ik toch in. Heimwee naar huis en heimwee naar Lucas deden me de das om. Ik ijl en de ziekenboeg heeft de handen vol aan mij. De maanden oktober, november, december en januari zijn de zwaarste in mijn gehele jonge leventje. Daarna gaat het beter met me. Er staat een radio die heel de dag aan staat. De Britten en de Amerikanen zijn aan de winnende hand en de gedachte dat ik straks weer bij mijn familie terug ben misschien pept mij erg op. In mei moet Duitsland spit delven aan de overmacht van de Amerikanen en de Britten. Nu ben ik met de trein terug naar België aan het gaan. Ik heb de oorlog overleeft. Ik hoop dat mijn familie dat ook heeft. En die van Lucas ook. Wanneer we eindelijk in het station aankom en mama zie ben ik opgelucht en blij.
Papa, Ken en al de rest zie ik ook. Wanneer ik thuis kom zie ik dat ons huis nog redelijk heel is. Het is ook gespaard gebleven van brandhoutdieven. Direct schrijf ik een brief naar Anke om te vragen hoe het met haar en met Lucas is. 2 weken later krijg ik een brief terug waarin staat dat alles goed gaat maar dat Lucas vroeger naar huis is moeten komen omdat hij gewond is geraakt. Vanaf 9 juni mag hij terug naar huis als je hem wil bezoeken kom je dus maar langs.
Oh mama, oh papa, mag ik alstublieft Lucas gaan bezoeken.
Allez, omdat je het zo graag wilt en omdat je bijna jarig bent.
O dank u, dank u.
Een dikke week later sta ik weer op de trein te wachten. Dit keer met heel wat andere bedoelingen. Aangekomen bij Anke, bedank ik haar voor alles, voor de brieven, en dat ik mag komen.
Ga nu maar naar Lucas, hij weet het nog niet en hij zal wel blij zijn om je te zien. Wanneer ik in de kamer kom, loop ik direct naar hem toe en geef hem een stevige knuffel. Ik ga naast hem zitten en hij legt zijn arm om me heen. Zachtjes zegt hij hoe hard hij me gemist heeft. Ik was haast vergeten hoe lief en knap hij wel niet is. Met zijn zachte lieve stem fluistert hij allemaal lieve woordjes in m`n oor en ik weet dat hij de ware voor mij is. Ik blijf 2 weken en tijdens die 2 weken zie ik dat Lucas goed geneest. Elke avond liggen we nog lang te praten. Nu ken ik ook zijn levens-verhaal helemaal. Wanneer hij terug kan lopen, wandelen we vaak door het park hand in hand.
Ik moet naar huis en het afscheid valt me zwaar. We beloven elke week te schrijven. Ik moet naar huis en het afscheid valt me zwaar. We beloven elke week te schrijven. Een maand later nu ben ik 18 en dat werd tijd. Ik vraag meteen of Lucas bij ons mag langs komen. En weet je dat mag. 2 weken later is hij er. Hij blijft dus een hele maand. Hij heeft zelfs een verjaardagscadeautje gekocht voor mij. Na de oorlog hebben Papa, Ken en ik een bankje van een oude boom gemaakt. Het is ‘s zomers nog lang licht en lekker warm dus kijken Lucas en ik samen naar van alles en nog wat. Samen hand in hand, gezellig hé. Op een avond een paar dagen voor hij terug naar huis gaat is het eens een avond dat ik niet met hem naar overal en nergens kijk. Ik weet niet wat hij aan het beconcelfoezen is maar ik vind het niet leuk. De volgende morgen vraagt Lucas waar iedereen bij is trouwens of ik met hem wil trouwen. Hij doet dat met bloemen op zo’n romantische manier dat ik niet nee kan zeggen. Ik val in zijn armen van blijdschap en het liefst zou ik hem nooit meer loslaten maar dat gaat natuurlijk niet want dan kunnen we niet trouwen. Een week nadat hij naar huis terug was. Gaan ik en mama een mooie trouwjurk zoeken helemaal in het verre Parijs. In Parijs zijn heel veel mooie trouwkleren maar ik ben er bijna zeker van dat dat van mij het mooiste is. Ik wil het meteen aan iedereen tonen. Maar ik doe het toch niet.
Als we getrouwd zijn moeten we natuurlijk ergens wonen dus gaan Lucas en ik een paar maanden later huisjes kijken. Zo dicht mogelijk bij beide families.
Datum en plaats zijn vastgelegd, eten gekozen, uitnodigingen geschreven de dag van de waarheid is er bijna. En wij zijn zenuwachtig.
Eindelijk gaan we trouwen. De pastoor die anti Duits is bekijkt ons is raar en Lucas zeer vies aan maar begint dan braafjes aan zijn huwelijkszegening. Na de ceremonie, is er een heel, heel groot feest. Dat duurt tot in de vroege uurtjes. Heel onze familie slaapt bij Anke. De volgende dag vertrekken Lucas en ik op huwelijksreis in de Caraïben.
Dat is het mooiste koppel dat ooit bestaan heeft. En dat je je maar kunt inbeelden.
Ik moet naar huis en het afscheid valt me zwaar. We beloven elke week te schrijven. Een maand later nu ben ik 18 en dat werd tijd. Ik vraag meteen of Lucas bij ons mag langs komen. En weet je dat mag. 2 weken later is hij er. Hij blijft dus een hele maand. Hij heeft zelfs een verjaardagscadeautje gekocht voor mij. Na de oorlog hebben Papa, Ken en ik een bankje van een oude boom gemaakt. Het is ‘s zomers nog lang licht en lekker warm dus kijken Lucas en ik samen naar van alles en nog wat. Samen hand in hand, gezellig hé. Op een avond een paar dagen voor hij terug naar huis gaat is het eens een avond dat ik niet met hem naar overal en nergens kijk. Ik weet niet wat hij aan het beconcelfoezen is maar ik vind het niet leuk. De volgende morgen vraagt Lucas waar iedereen bij is trouwens of ik met hem wil trouwen. Hij doet dat met bloemen op zo’n romantische manier dat ik niet nee kan zeggen. Ik val in zijn armen van blijdschap en het liefst zou ik hem nooit meer loslaten maar dat gaat natuurlijk niet want dan kunnen we niet trouwen. Een week nadat hij naar huis terug was. Gaan ik en mama een mooie trouwjurk zoeken helemaal in het verre Parijs. In Parijs zijn heel veel mooie trouwkleren maar ik ben er bijna zeker van dat dat van mij het mooiste is. Ik wil het meteen aan iedereen tonen. Maar ik doe het toch niet.
Als we getrouwd zijn moeten we natuurlijk ergens wonen dus gaan Lucas en ik een paar maanden later huisjes kijken. Zo dicht mogelijk bij beide families.
Datum en plaats zijn vastgelegd, eten gekozen, uitnodigingen geschreven de dag van de waarheid is er bijna. En wij zijn zenuwachtig.
Eindelijk gaan we trouwen. De pastoor die anti Duits is bekijkt ons is raar en Lucas zeer vies aan maar begint dan braafjes aan zijn huwelijkszegening. Na de ceremonie, is er een heel, heel groot feest. Dat duurt tot in de vroege uurtjes. Heel onze familie slaapt bij Anke. De volgende dag vertrekken Lucas en ik op huwelijksreis in de Caraïben.
Dat is het mooiste koppel dat ooit bestaan heeft. En dat je je maar kunt inbeelden.
EINDE

ik hoop dat je het een mooi verhaaltje vond dus
als je graag schrijft kun je dus een stukje aan het verder afmaak verhaal maken
ik zal het nog eens herhalen
2 kei goeie vriendinnen waren van plan om te gaan kamperen.

en dan nu terug naar http://www.kinderlines.be/homepages/justhavefun.html