De papegaai
Dieren moeten communiceren om met elkaar dingen te kunnen doen. Papegaaien doen dat door middel van een schel gekras. In de ochtend laten de papegaaien aan elkaar weten dat ze wakker zijn . Zo weten ze dat ze er alemaal zijn voor de gezamelijke was- en poetsbeurt. Ook gebruiken de papegaaien hun schelle gekras (de communicatie) om aan elkaar te laten weten dat ze een plek met voedsel hebben gevonden.Veel mensen denken dat als papegaaien echte woorden uitspreken ze met elkaar communiceren, maar dat is dus helemaal niet zo. Het zijn gewoon woorden die ze van mensen hebben geleerd en napraten.
De hond
Aan de lichaamstaal van de hond kun je zien wat hij denkt en voelt, hier een aantal voorbeelden:
-staart horizontaal, van de hond afwijzend, maar niet stijf
"daar zou wel eens wat interessants kunnen gebeuren". Teken van ontspannen alertheid.
-Opgezette haren op het puntje van de staart.
"Ik sta een beetje onder druk" Dit staartsignaal voegt een element van angst toe aan andere staartsignalen.
-langzaam kwispelen met tamelijk laag gedragen staart.
"Ik begrijp het niet helemaal". een signaal van besluiteloosheid of verwarring omtrent hetgeen er van de hond verwacht word.
Uw hond kent uw geur en heeft die in zijn geheugen opgeslagen, bij de geuren van alle andere mensen die hij ontmoet heeft. Sommige mensen zullen uw hond met liefde herinneren, andere met angst en afkeer,en zijn geurgeheugen wordt ingeschakeld zodra hij hem ontmoet.
Aan de houding van de staart van een hond kun je zien of hij zich zelfverzekerd voelt. Dominante honden, zoals een leider, dragen hun staart recht omhoog. Bangere honden dragen hun staart bijna helemaal tussen hun achterpoten. Aan de staart van de hond kun je dus zien hoe hij zich voelt en hoe hij denkt!
Het paard
Je hebt vast wel eens een paard horen hinneken. Zo begroeten paarden elkaar, maar het kan ook een waarschuwing zijn. Een ander onderdeel van hun taal is het snuiven. Met dat geluid laten ze merken dat ze bang zijn. Maar paarden kunnen, behalve met hun geluid ook nog op een andere manier met elkaar contact maken. Het is net als wanneer jij je vriend of vriendin iets wilt vertellen. Normaal praat je met hem of haar. Soms kijk je hem of haar ook wel eens boos aan en de ander weet al wat je bedoelt. Ook jij kunt soms aan de lichaamstaal van een paard zien wat hij bedoelt.
Lichaamstaal van het paard:
- Stevig gesloten mond en open gesperde neusgaten: Ik ben gespannen en bang.
- Flemen: Ik ruik iets heel interessants.
- Oren naar voren: Ik hoor iets voor me.
- Oren naar achter: Ik hoor iets achter me.
- Een oor naar voor en een naar achter: Ik let op wat er voor en achter me gebeurt.
- Oren in nek gelegd: Ik ben chagerijnig / boos
- Hoofd omhoog en naar beneden bewegen: Ik probeer iets duidelijker te zien.
- Hoofd omhoog gooien: Ik ben geschrokken.
De dolfijn
dolfijnen maken vaak klikken. Waarneer ze bij een klik een voorwerp tegenkomen, dan zal een deel van dat geluid teruggekaatst worden naar de zender. Door te luisteren naar de echo en de tijd die verstreken is tussen het verzenden van de klik en het terugkomen kan een dolfijn de afstand tot het voorwerp uitmaken.Dolfijnen zijn helemaal aangepast aan het leven in het water. Zo is het lichaam gebouwd om zo weinig mogelijk weerstand te ondervinden. De neus is verplaatst naar de bovenkant van het hoofd. De oren zijn kleine gaatjes, aan de zijkant van hun hoofd. Dolfijnen kunnen goed horen. Zelfs geluiden die voor mensen te hoog zijn. Het leven in groepen eist ook comminucatiemiddelen. Het blijkt dat dolfijnen drie verschillende tonen hebben om met elkaar te communiseren. Met dreigend gevaar waarschuwen voor gevaar.