iets over mij zelf
ik ben robin, ben 12 jaar en voor vedere info moet je maar ff maile.
informatie over de Duitse Staande Hond, de Jack Russel Terrier, de Labrador Retriever, de Oud Duitse Herder en de Staby Houn.
Info over de Duitse Staande Hond.
Word ook wel Duitse Staander genoemd.
Schofthoogte: Reu 60 - 65 cm. Teef 55 - 60 cm.
Gewicht: 20 - 35 kg.
Leeftijd: 12 - 14 jr.
De Langharige Duitse Staande Hond stamt uit de 16e eeuw. Zijn voorouders zijn de Wachtelhond en de Franse Epagneul. Hij is gefokt voor de jacht.
Kleuren, die het meest voorkomen zijn: bruin met of zonder wit.
De vacht heeft weinig verzorging nodig, Eén keer per week borstelen is voldoende.
Veel beweging heeft de Langharige Duitse Staande Hond nodig. Ook vindt hij het lekker om te zwemmen.
De Langharige Duitse Staande Hond stelt het op prijs om een taak te hebben.
Info over de Jack Russel Terrier
Schofthoogte: 25 - 30 cm.
Gewicht: 4 - 6 kg.
Leeftijd: 13 - 14 jr.
De Jack Russell Terriër komt uit Groot Brittanië en stamt uit 1800. Hij is gefokt voor de jacht op vossen.
In 1991 werd er een rasstandaard opgesteld.
De vacht kleuren zijn: effen wit eventueel met aftekeningen, die zwart / licht bruin / gelig mogen zijn.
Veel verzorging heeft de vacht niet nodig. Af en toe borstelen is voldoende.
De Jack Russell Terriër heeft veel beweging nodig. Regelmatig lange wandelingen maken stelt hij erg op prijs. Of sporten met de Jack Russell Terriër, zoals behendigheidssport.
Info over de Labrador Retriever
Schofthoogte: Reu 55 - 57 cm. Teef 54 - 56 cm.
Gewicht: 25 - 35 kg.
Leeftijd: 12 - 13 jr.
De Labrador is afkomstig uit Canada en stamt uit de 19e eeuw. Hij hielp de vissers met het binnenhalen van de netten. Tegenwoordig wordt de Labrador gebruikt als jacht-, gezins-, speur- en blindengeleidehond. In 1916 werd er een officiele rasstandaard opgesteld.
Zwart / geel / lichtbruin zijn de kleuren van de vacht die het meest voorkomen. Af en toe een witte aftekening op de borst komt ook voor. Veel verzorging heeft de vacht niet nodig. Eén keer in de week borstelen en vaker tijdens de ruiperiode is voldoende.
De Labrador staat er bekend om, dat hij lief is voor kinderen en voor andere huisdieren als ze daar van jongsaf aan mee opgroeien. Hij is trouw naar zijn baasje toe. De Labrador wil graag iets doen voor zijn baasje.
Regelmatig lange wandeling maken, waarbij de Labrador los kan lopen, heeft hij nodig. Ook zwemt hij graag in water.
Info over de Oud Duitse Herder.
Schofthoogte: Reu vanaf 68 cm. Teef vanaf 60 cm.
Leeftijd: 12 jr.
De Oud Duitse Herdershond stamt uit de 20e eeuw. Hij wordt nog niet officeel erkend.
Vele kleuren van de vacht zijn toegestaan, onder andere zwart - bruin / licht bruin / roodbruin / grijs.
Vanwege de lange vacht moet deze regelmatig geborsteld worden.
Met kinderen kan de Oud Duitse Herdershond goed overweg. Hij neemt een beschermende houding aan naar zijn gezin toe.
Veel beweging heeft de Oud Duitse Herdershond nodig. Hij neemt geen genoegen met drie maal daags een blokje om. Het meest ideale is een groot stuk grond rond het huis. Hierop kan hij zelf zijn lichaamsbeweging bepalen.
Info over de Stabyhoun.
Ook wel Friese Stabij genoemd.
Schofthoogte: Reu 50 - 53 cm. Teef 48 - 51 cm.
Gewicht: Reu 17 - 20 kg. Teef 15 - 18 kg.
Leeftijd: 12 - 14 jr.
De Stabyhoun is afkomstig uit Friesland en stamt uit de 17e eeuw. Hij is familie van de Drentsche Patrijshond en de Heidewachtel. Vroeger werd de Stabyhoun gebruikt bij de jacht.
De meest voorkomende kleuren zijn zwartbont / bruinbont / zwartschimmel / bruinschimmel.
Veel verzorging heeft de vacht niet nodig. Zo nu en dan borstelen is nodig om klitvorming te voorkomen.
Enkele kenmerken van de Stabyhou zijn leergierig, waaks, eigenwijs en rustig.
De Stabyhoun kan goed overweg met kinderen en andere huisdieren.
Veel beweging heeft de Stabyhoun nodig. Hij houdt ook van apporteren en zwemmen. Als de Stabyhoun voldoende beweging krijgt en hierbij zijn energie kwijt kan, dan is hij binnenshuis rustig.
hondenverhalen
Hoe kon je??
Hoe kon je? Door Jim Willis, 2001
Toen ik pup was, amuseerde ik je met mijn gekke streken en maakte ik je aan het lachen. Je noemde mij je kind, en ondanks een aantal kapotgekauwde schoenen en wat vermoorde kussentjes werd ik je beste vriend. Als ik `stout` was, schudde je met je vinger naar me en vroeg je me `hoe kon je?`, maar dan gaf je weer toe en rolde je me op mijn rug om mijn buik te kriebelen.
Mijn zindelijkheidstraining duurde wat langer dan verwacht omdat je het vreselijk druk had, maar daar hebben we allebei hard aan gewerkt. Ik weet nog dat ik `s nachts mijn neus tegen je aanschurkte en dat ik naar je diepste geheimen en dromen luisterde, en ik kon me geen beter leven voorstellen. We maakten lange wandelingen en renden door het park, maakten ritjes in de auto, stopten om een ijsje te kopen (ik kreeg alleen het hoorntje want `ijs is slecht voor honden`, zei je) en ik deed lange dutjes in de zon en wachtte tot je aan het eind van de dag thuis zou komen.
Geleidelijk ging je meer tijd aan je werk en je carrière besteden, en meer tijd aan het zoeken van een menselijke partner. Ik wachtte geduldig op je, troostte je als je gekwetst of teleurgesteld was, gaf je nooit op je kop als je een verkeerde beslissing nam en sprong vrolijk in het rond als je thuis kwam. En toen werd je verliefd. Zij - inmiddels je vrouw - is geen `hondenmens`. Toch verwelkomde ik haar in het huishouden, probeerde haar genegenheid te geven en gehoorzaamde haar. Ik was gelukkig omdat jij gelukkig was.
Toen kwamen de menselijke baby`s en ik deelde in je opwinding. Ik was gefascineerd door hun roze huidje, hoe ze roken, en ik wilde ze ook bemoederen. Alleen maakten jij en zij je zorgen dat ik ze pijn zou doen, en ik werd de meeste tijd naar een andere kamer verbannen, of naar de bench. Oh, ik wilde zo graag van ze houden, maar ik werd een `gevangene van de liefde`.
Toen ze groeiden, werd ik hun vriend. Ze hingen aan mijn vacht en trokken zichzelf op wiebelige beentjes op, staken vingers in mijn ogen, onderzochten mijn oren en gaven mij kusjes op de neus. Ik hield van ze en van hun aanraking - jouw aanrakingen waren nu zo zeldzaam - en ik zou hen met mijn leven hebben verdedigd als het nodig was geweest. Ik glipte stiekem in hun bedden en luisterde naar hun zorgen en geheime dromen, en samen wachtten we op het geluid van jouw auto op de oprit.
Er was een tijd dat, als anderen je vroegen of je een hond had, je een foto van mij uit je portefeuille haalde en hen verhalen over mij vertelde. De afgelopen jaren antwoordde je slechts `ja` en veranderde je van onderwerp. Ik was van `jouw hond` verworden tot slechts `een hond`, en iedere euro die je aan mij besteedde werd er een teveel.
Nu heb je een carrièrekans in een andere stad, en jij en je gezin verhuizen naar een appartement waar geen honden toegestaan zijn. Je hebt de juiste beslissing genomen voor je `gezin`, maar er was een tijd dat ik je enige gezinslid was. Ik was blij opgewonden over de autorit, tot we bij het dierenasiel stopten. Het rook naar honden en katten, naar angst, naar hopeloosheid. Je vulde de papier rassen in en zei `ik weet zeker dat jullie een goed tehuis voor haar vinden`. Zij haalden hun schouder op en keken je meewarig aan. Zij kennen de harde werkelijkheid voor een hond van middelbare leeftijd, zelfs een met `papieren`.
Je moest de vingertjes van je zoon van mijn halsband lostornen terwijl hij schreeuwde `Nee pappa! Laat ze niet mijn hond meenemen!` En ik maakte mij zorgen om hem, en over wat je hem hiermee had bijgebracht over vriendschap en trouw, liefde en verantwoordelijkheid, en over respect voor alle leven. Je gaf me een afscheidsklopje op mijn hoofd, je vermeed mij in de ogen te kijken, en weigerde beleefd mijn halsband en riem mee te nemen. Je moest nog een deadline halen - en ik nu ook.
Na je vertrek zeiden de twee aardige dames dat je waarschijnlijk al maanden wist dat je zou verhuizen en dat je geen poging had gedaan om een goed tehuis voor me te vinden. Ze schudden het hoofd en zeiden `hoe kon je?`
Ze geven ons hier in het asiel zoveel aandacht als mogelijk is met hun drukke bezigheden. Ze voeren ons natuurlijk, maar al dagen heb ik geen trek meer. In het begin rende ik iedere keer als er iemand langskwam naar het hek, hopend dat jij het was. Dat je van gedachten was veranderd. Dat dit allemaal slechts een nare droom was. Of ik hoopte tenminste dat het iemand was die medelijden met me had, die me zou redden. Toen ik me realiseerde dat ik niet opkon tegen die met gekke fratsen aandacht vragende pupjes, die geen idee hadden wat hen te wachten stond, trok ik me maar terug in het verste hoekje van mijn kennel en wachtte af.
Ik hoorde haar voetstappen toen ze me kwam halen aan het eind van de dag, en ik liep met haar terug de gang door naar een aparte kamer. Een gelukzalig stille kamer. Ze plaatste me op de tafel en wreef over mijn oren en vertelde me dat ik me geen zorgen moest maken. Mijn hart bonkte in afwachting van wat er ging gebeuren, maar ook voelde ik een zekere opluchting. De `gevangene van de liefde` was aan het einde van haar dagen gekomen. Omdat het mijn aard is, had ik met haar te doen. De last die zij moet torsen is zwaar, dat weet ik zoals ik ook altijd jouw stemmingen aanvoelde. Voorzichtig plaatste ze een tourniquet om mijn voorpoot terwijl een traan over haar wang gleed. Ik likte haar hand op dezelfde manier als ik altijd bij jou deed om je te troosten, al die jaren geleden. Met grote vaardigheid liet ze de injectienaald in mijn ader glijden. Toen ik de steek voelde en de koele vloeistof die zich door mijn lichaam verspreidde, ging ik slaperig liggen, keek haar in de ogen en fluisterde `hoe kon je?`
Misschien begreep ze mijn hondentaal, want ze zei `het spijt me zo`. Ze hield me tegen zich aan en legde mij haastig uit dat het haar taak was ervoor te zorgen dat ik naar een betere wereld ging, waar ik niet genegeerd, mishandeld of verlaten kon worden of voor mezelf moest zorgen - een plaats van licht en liefde, zo verschillend van dit aardse bestaan. Met het laatste beetje energie dat ik nog had, probeerde ik haar met een laatste kwispel te vertellen dat mijn `hoe kon je?` niet tegen haar gericht was. Ik dacht aan jou, lieve baas. Ik zal altijd aan je denken en altijd op je wachten.
Moge iedereen in je leven je zoveel trouw betonen.
Noot van de auteur:
Als de tranen je in de ogen stonden bij het lezen van `Hoe kon je?`, zoals bij mij toen ik het schreef, komt dat doordat het een samenstelling is van de verhalen van miljoenen dieren die ieder jaar in asiels over de hele wereld sterven. Iedereen mag het verhaal verspreiden voor niet-commerciële doeleinden, zolang de auteur wordt vermeld.
Gebruik het om mensen voor te lichten. . . Vertel mensen dat een huisdier in huis nemen een belangrijke beslissing is, dat dieren onze liefde en zorg verdienen, dat het vinden van een ander, goed tehuis voor je dier je eigen verantwoordelijkheid is en dat ieder asiel en iedere dierenbeschermingsorganisatie je daarover goede adviezen kan geven, en dat alle leven kostbaar is. Doe alstublieft al het mogelijke om te voorkomen dat een dier als ongewenst wordt afgemaakt.
links
als uw site er ook bij moet staan mail uw site dan even naar lucky_fassie@hotmail.com en zet er even bij waarom u dan mailt.
http://www.xs4all.nl/~simpsons
site van astor en jari
|