Anne & Stampertje
Anne en Stampertje
zijn heel goede vriendinnen. Allebei zijn ze dommig, daardoor ook weer
grappig. Wil je weten hoe de vriendschap is begonnen? Lees dan dit
verhaaltje!
'Ring ring!' deed de telefoon van Anne.
"Huh? Wie is daar?!" riep ze geschrokken. "O, het is mijn pratende
blikje maar! H-Hallo, je, ik bedoel u sprrreeekt met Anne Mouse!"
"Hallo, met Stappertje van de Booghaartss," sliste Stampertje.
"H-hallo," zei Anne.
"Hoi!!" schreeuwde Stampertje door de telefoon. "Zullen we vriendinnen worden?"
"Jaaah!!" zei Anne enthousiast. Ze was plotseling niet verlegen meer voor Stampertje. "Wat is jou lievelingseten?"
"Worteltjes en poep!"
"W-wat?!" Anne moest braken tegen de telefoon. Door de geluidsgaatjes
van de telefoon spoelde het braaksel naar Stampertjes telefoon. Ze
ontving Anne's kots en zei: "Lekker!"
"Gatver!" Anne trok een vies gezicht en zat klaar om nog een keer over
te geven. "Laat maar zitten, ik wil het over iets anders hebben. Wat is
jou lievelingsdier?"
"Konijnen en hazen."
"Bijzonder! Meestal is de lievelingsdier van een hamstertje zo als jij
natuurlijk een hamster." Anne dacht dat Stampertje een hamster was en
dat zijzelf een behaarde molrat was. 'De mijne is een muis. Dat is ook
bijzonder omdat ik een molrat ben! Maar, eh… toen ik uit mijn ei kwam
deed ik mijn ogen open en prikte ze aan een doornstruik, want dat moeten
alle molratten doen naar hun geboorte; zo word je blind en dat is de
bedoeling. Maar ik was niet de bedoeling dus ik ging dood."
"Leefde je toen nog?" vroeg Stampertje.
"Helaas niet, maar nu wel. Maar, eh… in welke gevangenis woon jij?" Anne
dacht dat een kooi een gevangenis was. Maar Stampertje zit niet eens in
een kooi!
"2010. Kom je een keertje op bezoek bij mij?"
"Nee! De gevangenis is ENG!"
"Nou ja. Zal ik mijn levensverhaal vertellen?"
"Jooaah!!"
"Er kwam eens een baby bij de dierenwinkel. De baby vroeg aan zijn
moeder of hij mij mocht hebben. De moeder zei ja. Thuis ging de baby op
mij zitten en toen was ik plat. Einde!"
"Prachtig!"
Er verscheen ineens een berichtje op het schermpje van de telefoon van
Anne en ze schrok. 'O, het is mijn pratende blikje maar die mij
hiërogliefen stuurt van iemand anders!" Anne was op het punt op het
berichtje te klikken toen er plotseling een zware stem uit de telefoon
kwam: "Uw beltegoed is op, uw beltegoed is op!"
"O nee, mijn beltegoed is voor altijd op! Nu kan ik nooit meer
Stappertje bellen!" Annika hoorde Anne piepen van verdriet en pakte de
telefoon van haar af. Ze kocht meer beltegoed en gaf de telefoon weer
terug aan Anne.
"Wat een wonder, je hebt hem gemaakt!" Anne keek van wie ze een berichtje had:
Beste Anne,
Jij bent nieuw bij de Knufclub.
Zullen we vrienden worden?
Zo wel, schrijf dan een berichtje terug.
Van Snuffeltje
Anne ging Stampertje weer bellen.
"Wat was er gebeurt?" vroeg Stampertje.
"Een of andere Snuffeltje heeft mij hiërogliefen gestuurd."
"O, dat is vast mijn man."
"Da's niet toevallig, hoor als je dat denkt. Ik zat met duizenden andere
Snuffeltjes in mijn ei! Maar, eh… ik ga ophangen. Jou man wil vast zo
snel mogelijk hiërogliefen van mij hebben." Na de laatste zin hing Anne
op. Ze tikte op het icoontje waarmee je een bericht kan sturen en
stuurde een berichtje terug:
Beste Snuffeltje,
Ik wil graag vrienden worden met jou!
Maar eh… hoe gaat het met jou in de gevangenis 2010?
Van Anne
Anne wachtte af.
Het duurde best lang dus ging ze naar het park met haar telefoon. Daar
zag ze een konijn; ze dacht dat het een ander was maar eigenlijk was het
Stampertje. En Stampertje wist niet dat het muisje die aan kwam lopen Anne was.
"Hoi!" riep Stampertje.
"H-hoi…" zei Anne verlegen. "I-ik ben A-Anne Mouse…"
"Hé, da's toevallig!' sliste Stampertje. 'Ik belde daarnet een molrat
die Anne Mouse heet! Ik het trouwens Stappertje van den Booghaartss."
"O, ik belde daarnet met een hamster en die heet Stappertje van den
Booghaartss! Maar eh… da's niet toevallig, hoor als je dat denkt. Ik zat
met duizenden andere Stappertjes in mijn ei!"
Plotseling verscheen er een berichtje op het venster:
Beste Anne,
Leuk dat je vrienden wilt worden.
Maar ik woon trouwens niet in de gevangenis maar in een huis.
Kom je een keer op bezoek? Geef niet meteen antwoord, ik ga een uur op de wc zitten!
Van Snuffeltje
Anne was verbaasd dat Snuffeltje niet in de gevangenis (een kooi) zat. Maar ja, dacht Anne, daar ga ik het niet over hebben.
"Stappertje, ik ga nu weer naar huis. Doei!" Anne rende terug naar huis. Toen ze binnen was ging ze Stampertje weer bellen.
"Met Stappertje van de Booghaartss," sliste Stampertje.
"Met Anne Mouse!" zei Anne vrolijk. "Jou man Snuffeltje heeft
hiërogliefen gestuurd dat hij een uur op de wc zit. Als je hem dus zoekt
zit hij daar. Maar eh… de wc is toch die plek waar je je troep
uitscheid?"
"Ja. Was ik maar de wc!"
Anne moest weer braken en Stampertje at het op.
"Maar eh… zullen we ergens afspreken? Ik weet een goede geheime plek
waar NIEMAND anders naartoe gaat! Want ik ben daarnet in het park een
Stappertje tegen gekomen en zij zij dat zij had gebeld met een Anne!"
"Jaaaaaaaaaaa!!!" schreeuwde Stampertje door de telefoon en Anne werd
aan haar linkeroor doof. "En trouwens, ik ben in het park ook een Anne
tegengekomen die zij dat zij een Stappertje had gebeld! Maar daar gaan
we het alsjeblieft niet over hebben want anders ontploffen mijn hersenen
die zo GROOT is als een zandkorrel! Da's heel erg groot, weet je."
"We spreken af bij de Maansteen, in het plaatsje Kakkaburg, in het land Lalaloepsie. Goed?"
"Afgesproken!"
"Oké, dan gaan we er nu heen! Ik zie je zo!"
"Doei! Tot straks!"
Anne hing op. Ze deed haar telefoontje in een tasje, hing het over haar schouder en ze liep naar buiten.
Een hele tijd later kwam Anne bij de Maansteen aan. Daar zag ze een konijn: Stampertje.
"Hè, hoe kom jij hier?!" riep Anne.
"Ik had afgesproken met Anne aan het pratende blikje! En hoe kom jij hier?!"
"Ik had afgesproken met Stappertje aan het pratende blikje!" Toen
begreep Anne het helemaal niet meer. "Ik had met Stappertje van den
Booghaart hier afgesproken! En zij is een eekhoorn, ik bedoel een
hamster!"
"En ik had met Anne Mouse hier afgesproken! En zij is een olifant, nee
een dolfijn, ik bedoel een aap, nee ik bedoel een molrat!"
En toen schoot het bij Anne te binnen alsof ze slimmer was dan ooit:
'Wacht eens even, jij bent Stappertje die ik aan mijn pratende blikje
had! En ik ben Anne die jij aan je pratende blikje had!"
"O, dat is het dus! Het is allemaal zo ingewikkeld en jij hebt het opgelost! Je bent een echte brijnbreker!"
"Ja, dat kun je wel zeggen, mijn brein is bijna uit elkaar geknapt!"
En zo is de vriendschap tussen Anne en Stampertje begonnen. Allebei even dom en allebei even grappig.
), zette hun schoentje neer, klommen in bed en probeerde te slapen. Ik had ze allemaal een glaasje water gegeven.
