Deze homepage kwam er na een zoveelste vraag naar info over homo zijn én gehandicapt. Omdat er zelfs wereldwijd weinig te rapen (euh lezen) valt daarover, dacht ik die nood enigzins te kunnen ledigen door hier mijn verhaal daaromtrent te doen...
Inderdaad, ik ben zowel homo alsook gehandicapt... Met beide aspecten heb ik nooit echt problemen gehad. Anderen (teveel en te vaak) wel. Misschien vinden zij (en al de andere bezoekers natuurlijk) steun of herkenning in mijn verhaal.
In elk geval kan eenieder naar hartelust zijn "ding" kwijt in mijn gastenboek... Men mag natuurlijk ook altijd mailen armand.vanderschelden@pandora.be...
Het zal dus ook afhangen van de reacties op dit verhaal (de positieve zowel als de negatieve) of dit initiatief een vervolg zal krijgen of niet... Jullie laten toch iets van je horen zeker?
Voor meer info over mijn doen en laten kan je ook terecht op de volgende links:
www.kinderlines.nl/homepages/dios.html
www.kinderlines.nl/homepages/armandje.html
www.kinderlines.nl/homepages/handigay.html
We waren elkaar al een tijdje uit het oog verloren, niet bewust hoor, maar gewoon door stomme “toevalligheden”… Nu stond hij ineens terug voor mijn deur, want hij had me de dag voordien telefonisch laten weten dat hij me eens dringend onder vier ogen wou spreken.
Ik zie hem nog staan. Hij leek me nog niets veranderd. Nog precies dezelfde jongen als zoveel jaren terug, alleen een beetje ouder én toegegeven, ook wat grijzer… Al hoort hij dat niet zo graag, vrees ik.
Met een flesje wijn in de hand kwam hij de gang door en gaf hij mij een eerste zoen… vol op de mond!
Ik bood hem aan te gaan zitten, gaf hem iets te drinken en vroeg hem alle tijd te nemen om mij zijn verhaal te doen…
Eensklaps kwam het eruit: “Arne”, zei hij “Ik hou van jou!… Al jaren!“
Voor zover dat mogelijk is, wanneer je in een rolstoel zit, sloeg ik bijna steil achterover… Het viel mij vooral op dat ik niet echt schrok van zijn bekentenis (en dan toch weer wel) maar ik merkte vooral dat ik het warm kreeg vanbinnen… Een lekker, aangenaam gevoel, zoals ik al lang niet meer had ervaren…
“Dit moet gevierd!…” zei ik en binnen het uur slenterden we door de Kuip van Gent, op zoek naar een tafeltje om de inwendige mens te versterken…
Hoe ik het in mijn hoofd haalde weet ik niet, maar ik wou persé het glas heffen op mij en mijn “hervonden” vriend… Het bleef helaas niet bij één glaasje geestrijk vocht! Na een cocktail op basis van rum, een zoet maar verraderlijk aperitiefje én een karaf rode wijn, begonnen de sterren in mijn hoofd danig te schitteren… De wereld werd nog mooier dan ze al was en de man die aan de overkant van mijn tafeltje zat niet in het minst…
Ondertussen bestelden we iets te eten, maar van de intense emoties sloeg mijn keelgat dicht, zodat ik niets meer naar binnen kreeg, alleen maar en tevéél alcohol…
Na het etentje, of wat er moest voor doorgaan, stelde ik mijn gast voor de Gentse binnenstad te gaan verkennen… Met een sterk gemarineerd lijf leidde ik onszelf langsheen enkele gezellige etablissementen, waarvan ik wist dat het er leuk toeven was… Onderwijl praatten we honderduit en goot ik mezelf vol met nog meer duivelse drankjes…
Uiteraard kwam het moment dat ik serieus over mijn theewater kwam, terwijl mijn vriend (bijna 2 maal zo groot en sterk als ik) moeiteloos overeind bleef… Er viel met mij geen land meer te bezeilen en uiteindelijk kwam ik onzacht op de Gentse kasseien terecht, vlak nadat we voor een tweede maal de toegang werden ontzegd in een gelagzaal waar een privé-feestje aan de gang was…
Door de harde smak op de straatstenen (ik viel immers zwaar getroebleerd uit mijn rolstoel) bloedde ik hevig uit mond, neus en een ondiepe schaafwond aan mijn voorhoofd…
Half bewusteloos werd ik door mijn vriend én enkele feestvierende stadsgenoten zo goed en kwaad als dat kon, opgelapt en naar het dichtstbijzijnde ziekenhuis gebracht… Daar constateerde men niets meer dan een schaafwonde op een verzopen voorhoofd…
Al die tijd bleef mijn vriend dichtbij, terwijl ik tussen het indommelen door, bleef bloeden en mijn gal tot tegen mijn longen kotste… Geen fraai gezicht, leek mij en verre van aangenaam gezelschap was ik, maar toch bleef Sven de hele tijd aan mijn zij zitten… Tot we tegen het ochtendgloren terug thuiskwamen en probeerden ons slaapgebrek in te halen…
Wat ooit begon met een telefoontje om een gesprek, evolueerde van een “coming out” naar een intense liefdesrelatie…
Sven en ik zijn nu enkele maanden samen én intens gelukkig…
Mag ik zo vrij zijn mijn vriend bij deze uit te roepen als mijn Held?… Dankuwel! ! !
Opgedragen aan al de mensen die mij die bewuste nazomeravond “overleefd” hebben én aan Sven voor zijn onvoorwaardelijke liefde! ! !
|
