Spreekbeurt over Positieve Beeldvorming van Personen met een Handicap


Net als bij alle moeders zal ook mijn geboortedag een groot feest geweest zijn. Niet alleen voor haar, maar ook voor mij, want die dag kreeg ik de kans om als laatste telg in een rij van zeven het levenslicht te aanschouwen. Luidkeels schreeuwde ik het uit. Toen al wou ik de wereld laten weten dat ik er was... Ik kan me wel voorstellen dat mijn ouders niet echt zaten te springen om een gehandicapt kind, maar zo gebeurde het toch.

Ik herinner mij nog levendig dat ik mij op de lagere school nauwelijks mocht bewegen uit angst iets te breken door de beenderziekte (Osteo Genesis Imperfecta) waarmee ik was geboren... Vanaf toen al bleek er evenwel in mij een ware rebel (lees: teder anarchist) te zitten die de wereld eens zou laten zien dat je niet groot en sterk hoeft te zijn om je mannetje te staan in deze harde, vaak onrechtvaardige wereld...

Toen ik een jaar of 10 was en voor de zoveelste keer een beenbreuk had opgelopen en zodoende in het ziekenhuis terecht kwam (ik was immers nooit die voorbeeldige, rustige jongen die men van mij wou maken) grepen dokters gretig de kans om mij en mijn moeder te overtuigen mij te laten opereren opdat ik nadien zou kunnen lopen. Omdat ik nog nooit had kunnen lopen en dus niks miste, maar vooral omdat ik doodsbang was (en nog altijd ben) voor de verdoving en haar mogelijke gevolgen, verzette ik mij daar hevig tegen. Dokters speelden echter zo`n geraffineerd spel, wat vooral gestoeld was op het bewerken van het moederinstinct, dat ik uiteindelijk toch vier maal onder het mes ging. Nadien bleek ik proefkonijn te zijn geweest voor een nieuwe operatietechniek uit Amerika... Het feit dat ik uiteraard niet kon lopen heb ik nooit heel erg gevonden, maar toch vind ik het jammer dat mijn benen, die voordien al wegens kalkgebrek misvormd waren, nà die operaties nog krommer en brozer bleken...

Het fysisch lijden (ik glipte immers twee maal door het oog van de naald) deden mij besluiten om mij vanaf nu niets meer te onthouden. Mocht ik voordien nauwelijks mijn armen oplichten, dan begon ik nu fysieke uitdagingen met anderen aan te gaan. Soms met het voorspelbare gevolg, maar nu had ik tenminste het gevoel dat ik leefde. Ik was anders dan mijn leeftijdgenootjes, maar nooit minder...

Omwille van dit alles denk ik dan ook het recht te hebben om niet alleen in mijn naam, maar ook in die van mijn broers en zus te mogen spreken... en in velen met ons.
Wat mezelf betreft: ik leerde algauw mijn eigen boontjes doppen. Ik moest en zou zo snel mogelijk onafhankelijk worden wat me inmiddels heel aardig gelukt is. Dit komt grotendeels omwille van mijn koppigheid die ik van mijn beide ouders (vooral dan van mijn moeder) heb meegekregen, maar ook dankzij mijn gevoel voor humor. Het hanteren van een gezonde dosis zelfspot en ironie is immers in het leven van een gehandicapte van essentiëel belang . Voor mij is humor en lachen immers de basis gebleken tot zelfbehoud. Zeg maar gerust een wapen dat, zoals het een wapen betuigt, dient om zich te beschermen tegen de "Grote Boze Wereld"

Bij deze wil ik wel benadrukken dat dit verhaal, het mijne dus, geenszins veralgemeend kan én mag worden omdat iedereen uiteindelijk een individu is. Iedereen beleeft zijn of haar, welke ervaringen en/of frustraties dan ook, op een eigen manier en gaat daar even individueel mee om. Wellicht niet altijd op een gezonde manier, want ook ironie kan een zeer bittere smaak hebben waarbij men zich eerder wegcijfert dan wel laat gelden...

Dat humor taboes helpt te doorbreken is al langer geen nieuws meer, dat lachen met gehandicapten op zich (nog steeds) een taboe is, valt heel erg te betreuren. Toegegeven het is "gevaarlijk terrein"... Maar dat is bergbeklimmen ook als je het slecht beoefent.

Wat mezelf bertreft is het héél duidelijk: laat iedereen gewoon voor zichzelf bepalen waarmee hij of zij lacht. Gevoel voor humor is al even divers als het aantal soorten mensen op aarde. Wel dient er op toegezien te worden dat men NOOIT, bewust althans, gaat kwetsen. Moppen over blinde, dove, lamme, schele, manke, debiele of welke gehandicapte medemensen dan ook, hebben altijd bestaan en dat zal ook zo wel blijven... Alleen kunnen ze een heel slechte reputatie geven aan iets bloedernstig als humor wanneer dat verdomd taboe er blijft rondhangen.

Onderling thuis, of ik nu spreek als "broer van" of hulpverlener, want dat was ik thuis zeker ook, werd er heel wat afgelachen... Al was het maar om bepaalde spanningen te ontladen. Er is toch niets leuker dan jezelf (liefst figuurlijk dan in mijn geval) een breuk te lachen... Of om het kortweg te zeggen: "All is fair in love and laughs!"...

Tot slot nog even dit. Sommigen zeggen mij wel eens dat het voor mij toch niet moeilijk kan zijn om met mijn handicap te leven omdat ik door mijn gezinssituatie niks anders gewend ben. Toegegeven, misschien hebben zij daarin wel gelijk, maar toch durf ik deze woorden te weerleggen omdat ik meen dat het beleven én accepteren van je handicap weinig te maken heeft met de sociale achtergrond waaruit je komt, maar wel met je eigen ingesteldheid... Of je klaagt steen en been over wat je als gehandicapte allemaal NIET (meer) kan, of je legt er jezelf bij neer en geniet intens van de dingen die je WEL (nog) kan, of je lacht alles op een gezonde manier weg... Dat doe ik tenminste en het helpt verdomme! ! ! Ik wil hiermee absoluut niet pretenderen dat ik dé waarheid verkondig, maar het is in elk geval waar ik in geloof.




Alvast Vele Groetjes




Heb je na het lezen van deze tekst zin om te reageren?...


armand.vanderschelden@pandora.be




Je kan mij dus ook uitnodigen voor een spreekbeurt... op je school, werk, hobbyclub, koffietafel, vereniging... enz


Prijskaartje: 99, 16 Euro (+ 0, 15 Euro/kilometer vanuit Gent (Oost-Vlaanderen)




Je kan natuurlijk ook gewoon mijn gastenboek tekenen... en daarna een bezoekje brengen aan mijn andere homepages




www.kinderlines.nl/homepages/dios.html
www.kinderlines.nl/homepages/armandje.html
www.kinderlines.nl/homepages/handigay.html