hallo deze pagina gaat over honden
maar vooral over honden rassen en o.a over dierenleed, tips, en hondengedichten
elke week word er een ras van de week gekozen
om te kiezen kun je in het gastenboek schrijven
ik weet ook heel veel van honden dus met een vraag kun je terecht in mijn forum. er komen ook honden gedichten en spreekwoorden op te staan
als je wilt kun je de alle hondjes nieuwsbrief ontvangen die komt elke week daar staan o.a tips gedichten en zo in als je dat wilt klik dan hier onder om mij een e-mail te sturen waarin je e-mailadres vermelt wordt
E-MAIL MIJ VOOR RAS VAN DE WEEK IK HEB HULP NODIG
vind je deze site leuk voeg hem toe aan je favorieten klik hier:Klik hier!

anne_besuyen@hotmail.com

ras van de week
sta is stil bij de volgende dingen
tips
verhaal
hondengedichten
stichting greyhounds in nood nederland
links
laast bijgewerkt
gastenboek, forum enzo.

hondenras van de week
het schipperke
Het Schipperke is een kleine herdershond
Van oorsprong komt het ras uit België. Het Schipperke is een pittig dier.
Het lijkt wel of hij per ongeluk in zo`n kleine verpakking terecht is gekomen, want in gedrag en conditie
doet hij absoluut niet onder voor een grote hond.
Een Schipperke heeft een opgewekt temperament, is attent en waakzaam, steeds bereid om van alles te ondernemen. Het is een slim en zelfbewust hondje. Hij leert snel en is bij een goede opvoeding
gehoorzaam zonder slaafs te zijn. Eenmaal volwassen ontwikkelt hij - ook al blijft hij vriendelijk tegen
vreemden - toch een bepaalde mate van eenkennigheid.




STA IS STIL BIJ DE VOLGENDE DINGEN:
-dat niet alle honden een liefdevol thuis hebben maar mishandeld of verwaarloost worden
-dat er in de meeste landen buiten Europa en binnen Europa nauwelijks dierenwetten bestaan
-dat er in landen zoals Spanje nog steeds aan hondenrennen wordt gedaan en dat de honden nog steeds massaal gruwelijk vermoord worden na het jachtseizoen
-dat ze in China en Taiwan en meerdere landen honden doden voor hun vlees
-dat er in Turkije en andere landen een massale groep zwerfhonden is die ongelukkig aan hun eind komen
-dat een hond vermoorden gewoon onmenselijk is
-dat een hond net zo als wij een gelukkig leven verdiend
-dat er gelukkig in Nederland en België de stichting greyhounds in nood is en dat die honden in Spanje redden
-zo worden jaarlijks ongeveer 600 honden via hun website geadopteerd die een liefdevol thuis krijgen
-dat de stichting greyhounds in nood (GINN) alleen maar bestaat uit vrijwilligers
-dat zijn dus mensen die geven om honden en niet om geld
-dat er wereldwijd zo`n 30 miljoen honden zijn die nog steeds kansloos zijn
-dat dat er dus gewoon 30 miljoen teveel zijn
-en dat wij er met zijn alle voor kunnen zorgen dat het aantal verminderd wordt
-dat de dieren asiels in Nederland vooral tijdens de zomer vakantie propvol zitten
-dat er mensen zijn die hun hond tijdens of voor de vakantie aan een boom vast binden en hem daar laten
-dat er in het asiel zo`n jaarlijks ongeveer 300.000 honden binnen komen en dat er ongeveer 200 per jaar en nieuw baasje krijgen
-dat er dus ongeveer 200.800 geen nieuw baasje vinden
-dat de meeste mensen alleen maar een puppy willen
-dat een hond uit het asiel even veel recht heeft op een thuis
-dat mensen die alleen maar een jong hondje willen eigelijk heel asociaal zijn omdat ze een ander dier geen goed leven gunnen
-dat de meeste honden die in het asiel terechtkomen door bijv. allergie, te klein huis, naar een bejaarde woning, te weinig tijd
-dat die honden dus helemaal niet vals of ziek zijn maar keurig opgevoed
-dat er ook puppy`s in het asiel zitten
-dat zo`n hond na 3 maanden in het asiel ingeslapen word
-en dat alle honden op deze aarde dat niet verdienen!
Ik hoop dat de mensen die dit gelezen hebben er even bij stil gestaan hebben dat er nog zoveel dierenleed op deze aarde is voor meer informatie mail naar
anne_besuyen@hotmail.com



tips
*als u hond bang voor vuurwerk is geef hem dan de hele dag geen eten en om twaalf uur extra veel
*haal pilletjes bij de dieren arts daardoor woorden ze rustig en krijgen ze een vertrouwt gevoel
*als u hond in de rui is giet dan wat maiskiemolie over zijn eten heen begin met een klein beetje en doe op het laatst een volle eet lepel over het eten en u zult zien de haren worden minder


verhaal:Hoe kon je...
Hoe kon je? Door Jim Willis, 2001
Toen ik pup was, amuseerde ik je met mijn gekke streken en maakte ik je aan het lachen. Je noemde mij je kind, en ondanks een aantal kapotgekauwde schoenen en wat vermoorde kussentjes werd ik je beste vriend. Als ik "stout" was, schudde je met je vinger naar me en vroeg je me "hoe kon je?", maar dan gaf je weer toe en rolde je me op mijn rug om mijn buik te kriebelen.
Mijn zindelijkheidstraining duurde wat langer dan verwacht omdat je het vreselijk druk had, maar daar hebben we allebei hard aan gewerkt. Ik weet nog dat ik `s nachts mijn neus tegen je aanschurkte en dat ik naar je diepste geheimen en dromen luisterde, en ik kon me geen beter leven voorstellen. We maakten lange wandelingen en renden door het park, maakten ritjes in de auto, stopten om een ijsje te kopen (ik kreeg alleen het hoorntje want "ijs is slecht voor honden", zei je) en ik deed lange dutjes in de zon en wachtte tot je aan het eind van de dag thuis zou komen.
Geleidelijk ging je meer tijd aan je werk en je carrière besteden, en meer tijd aan het zoeken van een menselijke partner. Ik wachtte geduldig op je, troostte je als je gekwetst of teleurgesteld was, gaf je nooit op je kop als je een verkeerde beslissing nam en sprong vrolijk in het rond als je thuis kwam. En toen werd je verliefd. Zij - inmiddels je vrouw - is geen "hondenmens". Toch verwelkomde ik haar in het huishouden, probeerde haar genegenheid te geven en gehoorzaamde haar. Ik was gelukkig omdat jij gelukkig was.
Toen kwamen de menselijke baby`s en ik deelde in je opwinding. Ik was gefascineerd door hun roze huidje, hoe ze roken, en ik wilde ze ook bemoederen. Alleen maakten jij en zij je zorgen dat ik ze pijn zou doen, en ik werd de meeste tijd naar een andere kamer verbannen, of naar de bench. Oh, ik wilde zo graag van ze houden, maar ik werd een "gevangene van de liefde".
Toen ze groeiden, werd ik hun vriend. Ze hingen aan mijn vacht en trokken zichzelf op wiebelige beentjes op, staken vingers in mijn ogen, onderzochten mijn oren en gaven mij kusjes op de neus. Ik hield van ze en van hun aanraking - jouw aanrakingen waren nu zo zeldzaam - en ik zou hen met mijn leven hebben verdedigd als het nodig was geweest. Ik glipte stiekem in hun bedden en luisterde naar hun zorgen en geheime dromen, en samen wachtten we op het geluid van jouw auto op de oprit.
Er was een tijd dat, als anderen je vroegen of je een hond had, je een foto van mij uit je portefeuille haalde en hen verhalen over mij vertelde. De afgelopen jaren antwoordde je slechts "ja" en veranderde je van onderwerp. Ik was van "jouw hond" verworden tot slechts "een hond", en iedere euro die je aan mij besteedde werd er een teveel.
Nu heb je een carrièrekans in een andere stad, en jij en je gezin verhuizen naar een appartement waar geen honden toegestaan zijn. Je hebt de juiste beslissing genomen voor je "gezin", maar er was een tijd dat ik je enige gezinslid was. Ik was blij opgewonden over de autorit, tot we bij het dierenasiel stopten. Het rook naar honden en katten, naar angst, naar hopeloosheid. Je vulde de paperassen in en zei "ik weet zeker dat jullie een goed tehuis voor haar vinden". Zij haalden hun schouder op en keken je meewarig aan. Zij kennen de harde werkelijkheid voor een hond van middelbare leeftijd, zelfs een met "papieren".
Je moest de vingertjes van je zoon van mijn halsband lostornen terwijl hij schreeuwde "Nee pappa! Laat ze niet mijn hond meenemen!" En ik maakte mij zorgen om hem, en over wat je hem hiermee had bijgebracht over vriendschap en trouw, liefde en verantwoordelijkheid, en over respect voor alle leven. Je gaf me een afscheidsklopje op mijn hoofd, je vermeed mij in de ogen te kijken, en weigerde beleefd mijn halsband en riem mee te nemen. Je moest nog een deadline halen - en ik nu ook.
Na je vertrek zeiden de twee aardige dames dat je waarschijnlijk al maanden wist dat je zou verhuizen en dat je geen poging had gedaan om een goed tehuis voor me te vinden. Ze schudden het hoofd en zeiden "hoe kon je?"
Ze geven ons hier in het asiel zoveel aandacht als mogelijk is met hun drukke bezigheden. Ze voeren ons natuurlijk, maar al dagen heb ik geen trek meer. In het begin rende ik iedere keer als er iemand langskwam naar het hek, hopend dat jij het was. Dat je van gedachten was veranderd. Dat dit allemaal slechts een nare droom was. Of ik hoopte tenminste dat het iemand was die medelijden met me had, die me zou redden. Toen ik me realiseerde dat ik niet opkon tegen die met gekke fratsen aandacht vragende pupjes, die geen idee hadden wat hen te wachten stond, trok ik me maar terug in het verste hoekje van mijn kennel en wachtte af.
Ik hoorde haar voetstappen toen ze me kwam halen aan het eind van de dag, en ik liep met haar terug de gang door naar een aparte kamer. Een gelukzalig stille kamer. Ze plaatste me op de tafel en wreef over mijn oren en vertelde me dat ik me geen zorgen moest maken. Mijn hart bonkte in afwachting van wat er ging gebeuren, maar ook voelde ik een zekere opluchting. De "gevangene van de liefde" was aan het einde van haar dagen gekomen. Omdat het mijn aard is, had ik met haar te doen. De last die zij moet torsen is zwaar, dat weet ik zoals ik ook altijd jouw stemmingen aanvoelde. Voorzichtig plaatste ze een tourniquet om mijn voorpoot terwijl een traan over haar wang gleed. Ik likte haar hand op dezelfde manier als ik altijd bij jou deed om je te troosten, al die jaren geleden. Met grote vaardigheid liet ze de injectienaald in mijn ader glijden. Toen ik de steek voelde en de koele vloeistof die zich door mijn lichaam verspreidde, ging ik slaperig liggen, keek haar in de ogen en fluisterde "hoe kon je?"
Misschien begreep ze mijn hondentaal, want ze zei "het spijt me zo". Ze hield me tegen zich aan en legde mij haastig uit dat het haar taak was ervoor te zorgen dat ik naar een betere wereld ging, waar ik niet genegeerd, mishandeld of verlaten kon worden of voor mezelf moest zorgen - een plaats van licht en liefde, zo verschillend van dit aardse bestaan. Met het laatste beetje energie dat ik nog had, probeerde ik haar met een laatste kwispel te vertellen dat mijn "hoe kon je?" niet tegen haar gericht was. Ik dacht aan jou, lieve baas. Ik zal altijd aan je denken en altijd op je wachten.
Moge iedereen in je leven je zoveel trouw betonen.
Noot van de auteur: Als de tranen je in de ogen stonden bij het lezen van "Hoe kon je?", zoals bij mij toen ik het schreef, komt dat doordat het een samenstelling is van de verhalen van miljoenen dieren die ieder jaar in asiels over de hele wereld sterven. Iedereen mag het verhaal verspreiden voor niet-commerciële doeleinden, zolang de auteur wordt vermeld.

honden gedichten
Zo snel als een Hazewind,
Zo sierlijk als een Afghaan,
Zo behendig als een Sheltie,
Zo waaks als een Doberman,
Zo sterk als een Mastiff,
Zo zacht als een Poedel,
Zo wit als een Westy,
Zo aardig als een Foundlander,
Zo attent als een Herder,
Mijn eigen vuilnisbakkie.…. dit alles…...dat ben jij.
Hier in deze harde wereld,
vol ellende en verdriet,
ben je vaak onzeker,
En vertrouw je je vrienden niet.
Wat is er dan mooier in je korte bestaan,
Om met dieren als vrienden door het leven te gaan.
Je kunt ze voor eeuwig vertrouwen,
ze geven vreugde en plezier,
en hun liefde zal je nooit berouwen,
Daarom hou ik van het dier!
Vriendschap
De vriendschap van een hond
is vriendschap voor het leven
voor een ander niet te zien
hoeveel een hond kan geven
want ben je eens verdrietig
dan kijkt hij je aan
alsof hij zeggen wil
ik zal altijd naast je staan
en als je dan weer vrolijk bent
dan slaat hij met zijn staart
en blaft alsof hij zeggen wil
dat hebben we weer geklaard
zo`n vriendschap is een wonder
een wonder om te beleven
zo`n vriendschap kan geen mens
geen mens kan zoiets geven
verdriet
zwijgzaam staar ik over het water,
De ondergaande zon kleurt de lucht helder rood.
De aanwakkerende wind veroorzaakt een zacht geklater,
Ik treur…….mijn hond is dood.
Ik vervolg mijn voetstappen door de branding,
in de verte hoor ik het geblaf van enkele honden.
Ik laat mijn gedachten de vrije loop.
Ik ben op de vlucht. Ik denk niet aan later.
Tijd zeggen ze……tijd heelt alle wonden.
Gister had ik het nog…….dat kleine beetje hoop.
Ik ga terug in het verleden,
toen liepen wij hier nog samen.
Soms een gesprek aangaande met andere mensen.
Nu ben ik alleen, en denk…..kom ik hier nog wel overheen?
Waarom toch….er was géén reden.
Onbewust gooi ik de stok die ik op het strand vind.
Ik voel de tranen komen, mijn gesnik wordt verdoezeld door de wind.
Niemand die luid blaffend mijn reactie beantwoord.
Nooit meer….want ze hebben mijn beste vriend vermoord.
Hier moet ik mee verder leven.
Een foto……een herinnering.
Nooit, maar dan ook nooit zal ik het de dader vergeven.
Met jou is er een deel van mij gegaan,
mijn haat jegens de gifstrooier zal altijd blijven bestaan,
maar mijn liefde voor jou zal nooit vergaan.
HET HONDJE
Vrolijk loopt het kleine hondje
met zijn baasje mee,
aan een heel lang touwtje
alles is oké.
Hij heeft zijn baasje lief,
wil er voor vechten
desnoods voor sterven,
die kleine hartendief.
Dan stopt baasje in het bos,
bindt hem aan een grote paal
laat hem eenzaam achter,
wat een groot schandaal.
Het hondje zit daar maar te wachten
op `t baasje dat hem achterliet.
Kan het niet begrijpen,
heeft zoveel verdriet.
Vele lange bange nachten
ligt hij daar te wachten.
Maar het hondje is zo moe
een laatste snik, zijn oogjes vallen toe.
De sneeuw bedekt het lijfje
het hondje is niet meer.
Bleef nog zo graag bij `t baasje
die wilde hem niet meer.
een hond die onschuldig was,
een hond die niks deed.
werd gepest en geslagen
dat noemde je geen plagen
die hond is nu vals,
zo vals als een beest
die hond moet nu ingeslapen worden
al had je die hond niet gepest of geslagen
dan was hij nu niet zo vals geweest
en was hij in alle tijden
jij grootse vriend geweest
gij die haat heeft voor honden
gij die rattengif heeft gestrooid
gij die een hond wou vermoorden
en heeft die ook gedood
Heimwee, wie kent het niet?
Heimwee, nog steeds zoveel verdriet.
Heimwee, naar de tijden van weleer,
Heimwee, jou te moeten missen doet nog steeds zo’n zeer,
Hopend, je ooit nog eens te zien,
Hopend, in het hiernamaals misschien.
Hopend, dat mijn geheugen het niet af zal laten weten.
Hopend, dat ik je dus nooit zal vergeten,
Wetend, dat ik er goed aan heb gedaan,
Wetend, dat je rustig bent heengegaan.
Wetend, dat ik je een goed leven heb gegeven
Wetend, dat ik met de herinnering moet leven.
Verdrietig, om je eerste hond.
Verdrietig, om je tweede hond,
Verdrietig, om alle andere honden,
Verdrietig, om de niet helende wonden.
Gelukkig, dat ik je heb mogen verzorgen.
Gelukkig, dat ik mijn verdriet niet heb verborgen,
Gelukkig, door de vele mooie momenten,
Gelukkig, dat ik jouw oprechtheid mocht ontvangen.
Mijn beste vriend, mijn hond, dat was jij.
mijn gedachten tollen
denkend aan jou
zo kan ik niet veder leven
met deze pijn
het verdriet
de leegte die jij achter liet
hiermee ga ik veder leven
een foto
een herinnering
mijn mooiste beeld van jou
maar aan de leegte moet ik wennen
gelukkig ben ik niet
hiermee ga ik gelukkig veder
want jij hebt gekocht, gekocht door liefde
een plaatsje in mijn hart
elke dag ga ik aan je denken
de leegte ga ik vullen
maar dat plaatsje… neemt niemand mij meer af
als jij er niet bent,
is het stil om mij heen.
Als jij er niet bent,
Ben ik bang.
Als jij er niet bent,
Is mijn leven niet compleet.
Jij bent mijn leven,
Jij bent mijn weg.
Ja van jou kan ik houden,
Van jou zoals je bent,
Ja voor jou wil ik sterven,
Als jij er niet meer bent
doffe ogen
droom vervlogen
stem te traag
tempo laag
vlinders dood
tranen groot
gebroken hart
alles zwart
opnieuw beginnen
pijn vanbinnen
verdriet.....geen wonder
ze was heel bijzonder!
eenzaam in de kilte
rondom mijn hart
eenzaam in de liefde
geen voelbare kracht
eenzaam in een vriendschap
voel geen gevoel
eenzaam en alleen
zonder doel !
mijn tranen zijn gedroogd,
mijn glimlach is terug
ik luister weer naar anderen
ben na maanden minder stug
maar diep vanbinnen
zit nog die pijn
dat kan ik niet veranderen
al wil ik vrolijk zijn.
dierenliefde is een wonder
deze vriendschap was bijzonder
je was een trouwe kameraat
die zijn sporen achterlaat
je beste vriend
wie ziet je graag
wie staat er altijd voor je klaar
wie haalt je uit de put
waarneer je even bent ingedut
en als je valt wie raapt je dan weer van de grond
ja inderdaat je beste vriend
je hond
ooit eens in het donker,
nu badend in het licht
jij bent heel bijzonder.
vandaar dat ik voor je zwicht.
ik ben van jouw gaan houden
dat had geen mens verwacht,
maar met houden en met liefde,
maak je een pad.
een pad van steen en klei,
een pad dat begaan baar is,
een pad naar mij
Denkend hoe het dadelijk zal zijn,
Afvragend waarom heb jij zoveel pijn,
Hopend dat ik nog even kan knuffelen met jouw,
Wetend dat ik van je hou.
Verdriet geen wonder,
Jij bent heel bijzonder.
Op mijn netvlies staat gebrand,
Het beeld hoe jij in de hemel der honden belandt.
Voor altijd wil ik weten,
Dat ik om je zal geven.
En inderdaad het is mij gelukt,
Ik slaak nu zelf mijn laatste zucht.
Nog steeds moet jij weten.
In mijn hele leven,
Ben ik je nooit vergeten
Vechten voor liefde,
Vechten voor eten,
Geven om niet geslagen te worden.
En wat doen wij?
In het asiel ermee.
Ik zeg stop,
Wat zeggen jullie?
Besef eens dat het zo niet langer kan,
Wij hebben recht op liefde,
Recht op eten en een dak boven ons hooft.
Dat hebben HONDEN ook.
Waarom gebeurt het dan niet zo?
Wie kan mij hierop antwoord geven;
Ik weet het niet.
Maar ik weet wel;
Doe er wat aan
zeg me dat je nooit weg zult gaan,
dat kan ik niet beloven,
maar als je aan me denkt,
zul je me zien ,
heel even in de verte
eens gezien,
nooit vergeten,
nu gedacht,
nooit geweten,
lang gezeurt,
leven gekleurt,
blij,
geen wonder,
jij bent heel bijzonder
blijf dicht bij je zelf,
zelfs als andere je niet begrijpen,
jouw gevoel hoeft niet voor andere te wijken
loop je eigen weg,
begrijpen ze die niet,
hebben ze pech,
laat een ander niet oordelen wat goed voor jou is,
jij bent de gene die over jouw leven beslist
Na deze pijn,
En veel verdriet
Wil alles niet meer lukken
Gaat het opstaan niet
Maar toen kwam jij,
Zomaar in mijn leven staan
Om me even te vertellen
Dat je nooit meer weg zal gaan
Dus zal ik vechten
Samen met jou
En samen knokken
Omdat ik van je hou
Alles wordt zo moeilijk
Alles keer op keer
En ik zou wel willen vechten,
Maar dat lukt niet meer
Na een lange twijfel
Is alles er nu door
Na een strijd van liefde
Staat alles er nu anders voor
Ja ik wil weer proberen
En ik wil wel knokken
Maar hoe we het ook keren
We maken te veel brokken
Hier moet een punt achter
Een vast besluit
Want vriendschap of liefde?
Het is allebei hetzelfde,
als ik mijn gevoelens uit
ja echt het is zo beter,
zo moeten we verder gaan
en hopen op een vriendschap,
die nog lang bestaat
want mij kun je altijd bellen
om je verhaal aan me te vertellen
en als het even niet meer gaat
zal ik altijd een vriend wezen,
die er voor je staat
Kijk eens terug,
Naar mij.
Kijk eens terug,
Kijk naar wij.
Er is zoveel veranderd.
Alleen maar door het feit,
Dat ik meer voor je ging voelen,
Wat mij absoluut niet spijt.
Ja jij moest het weten,
Bij jou kon ik terecht,
Maar dat alles zou veranderen,
Dat je niet meer voor me vecht.
Misschien wil je wel vechten?
Ik weet het echt niet meer.
Zeg asjeblieft hoe je je voelt,
Voor deze ene keer.
Want ik wil niet meer proberen,
En op geen enkele keuze staan.
Kun je mij vertellen?
Waarom moet ik verder gaan?
Of moet ik blijven hopen?
Hopen op wat je doet?
En je keuze respecteren?
Nee dat is niet goed.
Ik ga gelukkig zijn,
Ga verder in mijn leven,
Ga zoeken naar dat alles,
Dat wat jij me niet kon geven.
Maar een ding moet je me beloven?
Want iedereen maakt zo zijn fout
Dat je ondanks alles,
Nog heel veel van me houdt!
Alle emoties,
Zomaar om te slaan,
Zou ik dat wel kunnen,
Zo weer verder gaan?
Nee ik mag niet huilen,
En ik heb geen verdriet,
Maar om nu te gaan juichen?
Nee natuurlijk niet.
Want in m’n hartje is het leeg,
Wat daar klopt is stil.
Telkens moet ik vragen,
Is dit wel wat ik wil?
Is dit een goede keuze?
Moet ik zo verder gaan?
Maar ik krijg het zelfvertrouwen,
Om weer op te staan.
Ja nu weet ik weer,
Waarom alles nu zo is,
Waarom ik je toch verlaten heb,
Ondanks ik je zo mis?
Alles komt weer boven,
Wat je mij hebt aan gedaan,
Dat ik voor de keuze koos,
Om bij jou weg te gaan.
Maar nu ben ik gelukkig,
Na deze lange tijd van pijn,
En alles zeker weten,
Is eigelijk wel fijn.
Ik heb spijt
Van alles wat ik jou heb aangedaan
De tijd zou ik willen terug draaien
Zou alles dan beter gaan?
Ik wil weer terug naar vroeger
Maar vergeten wil ik niet
Ik wil met nieuwe stenen bouwen
Op deze grond van verdriet
Sorry voor alles
Dat dit zo had moeten zijn
Maar hiervoor zijn we vrienden
In deze tijd van pijn
In een goede tijd ben ik je vriend
Maar ook in deze slechte tijd
Ik zal je altijd steunen
Zonder heel veel spijt
Je mag omgaan met wie je wilt
Jezelf zijn dat is goed
Je keuze zal ik respecteren
Wat je dan ook doet
En als je me nodig hebt
Dan roep je maar
Ik zal je altijd troosten
Ik sta altijd voor je klaar
Want ik zal altijd van je houden
Ondanks deze pijn
En wat er ook gebeurt
Ik zal er altijd voor je zijn


stichting greyhounds in nood nederland
“Eigenaren van Galgo’s (Spaanse windhonden) beschouwen hun honden als van nul en generlei waarde, dus wanneer zij niet meer te gebruiken zijn, of oud, of omdat het jachtseizoen is afgelopen, gooien zij een touw om de nek van de hond en hangen hem aan een boom. De honden hebben hun eigenaren alles gegeven in ruil voor een aai over hun kop. Zo worden zij het slachtoffer van barbaarse Spaanse praktijken.
Veel Galgueros menen dat Galgo’s nutteloze honden zijn die niet langer dan noodzakelijk in leven hoeven te worden gehouden. Dat kost immers tijd, geld en voedsel.
In november begint het uitroeien van de honden als men de nieuwe nesten test voor de opening van het nieuwe jachtseizoen. De eerste slachtoffers zijn de jonge Galgo’s die in de ogen van de Galgueros niet aan de eisen voldoen.
In januari worden de volwassen reuen gedood; degenen die oud of kreupel zijn. Maar daar stopt het niet bij. De beste teefjes komen in een fokprogramma. Zij brengen dan pups voort. Tegen mei, wanneer de pups gespeend zijn, haalt men de pups weg en worden de moeders gedood.
Het ‘episch’ centrum van de Spaanse traditie van het ophangen van honden is Medina Del Campo (Valladolid). Maar er is daar iets aan het veranderen. De ophangepidemie in die streek is iets uit het verleden aan het worden (andere streken hebben dit voorbeeld helaas nog niet gevolgd). Het probleem echter is zich aan het verplaatsen. De honden worden nu massaal gedumpt, op de Campo, op straat of zij worden achtergelaten bij de gemeentelijke asiels die niet zijn toegerust om de honden überhaupt te verzorgen, laat staan in leven te houden.”
De Stichting Greyhounds in Nood Nederland is opgericht in 1999 om aan deze wantoestanden een einde te maken. Wij proberen dit op een aantal manieren te bereiken:
- Financiële, materiele, fysieke en morele steun aan twee Spaanse opvangcentra (Scooby en Paws).
- Het plaatsen van Spaanse windhonden in Nederlandse adoptiegezinnen.
- Het lobbyen bij Spaanse en Europese overheden. Immers Spanje kent nauwelijks wetten en regelgeving met betrekking tot dierenbescherming.
dankzij stichting greyhounds in nood nederland hebben 721 honden al een baasje gevonden en is de site www.greyhoundsinnood.com al 109717 keer bezocht wilt u meer informatie ga dan naar www.greyhoundsinnood.com
wilt u donateur worden ga dan naar http://www.greyhoundsinnood.com/pages/de_stichting/donateur_worden.php
wilt u de adoptie honden bekijken ga dan naar:
http://www.greyhoundsinnood.com/pages/adoptie/adopt.php
voor meer informatie mail naar : anne_besuyen@hotmail.com



nog een andere leuke link is
www.kinderlines.nl/homepages/ikbenverlieft.html
en mocht u een windhond willen adopteren kijk dan eens op
www.greyhoundsinnood.nl
hondengedichten vind u op:
www.hondengedichten.com
iformatie over collie`s vind u op:
www.collie-in-nood.nl
de alle hondjes startpagina vind u hier:
www.allehondjes.goedbegin.com

deze site is voor het laatst bijgewerkt op:
23 Mei 2004, 16:07


|